NGC D32 09 156

Zoals iedere kweker weet, is het kweken van mooie zuivere opalines geen vanzelfsprekendheid. Maar al te vaak zien we opaline vogels die dermate zwaar getekend zijn dat ze bijna net zo veel spots op de kop hebben als in het masker.

Zoals vele anderen gebruik ik dergelijke zware flecky vogels met beleid: af en toe heb je ze nodig om de tekening te verbeteren. Bij veel koppelingen probeer je minpunten van de ene vogel te compenseren met pluspunten van een andere vogel. Hoewel een bekend gezegde luidt "alles waar TE voor staat is niet goed", dus een te zwaar getekende vogel koppelen aan een te licht getekende vogel is niet goed, is dit toch een manier om goede nakweek te krijgen.

Wat deze vogel bijzonder maakt is het volgende. Op de foto's zie je drie keer dezelfde vogel: hierboven 1 maand oud, hieronder dik anderhalf jaar oud en bijna twee en een half jaar oud. Als jonge vogel weinig reden om aan te nemen dat er iets mis is. Beide oudervogels, halfbroer/halfzus, een hemelsblauwe man (zoon van een andere bijzondere vogel, de NGC D32 06 069) en een spangle grijze pop waren overigens niet flecky. Vervolgens een foto waar de vogel zwaar flecky is (en totaal niet in conditie natuurlijk). Ik heb de vogel aan het begin van het kweekseizoen ingezet als pleegpop, waarbij er toch een aantal eitjes van de pop zelf zijn blijven liggen. Dit heeft 4 aardige jongen opgeleverd, waarvan er 3 een eerste selectie doorkwamen.

Aan het eind van het kweekseizoen zet ik de pop nog eens in een TT kooitje en verbaas ik mij over de kwaliteit van de pop. Niks mis mee toch? Kan een vogel zo sterk uit conditie raken dat een toch redelijk zuivere opaline een flecky opaline wordt en een kweekseizoen later opnieuw een tentoonstelling waardige opaline oplevert? Inmiddels heb ik het vaker gezien, het kan schijnbaar met stress te maken hebben, waardoor een pop (bij mannen heb ik het zelf nog niet gezien) sterk uit conditie raakt. Terug in de vlucht zetten en voorlopig uitsluiten van de kweek is dus het devies.